Van de zee naar oudheid in Athene

Na een stevige stadswandeling, zijn we nu aangekomen op het station. Wat zijn wij blij, als we de rijen voor de loketten zien staan, want wij hebben onze tickets gisteren al gekocht. Hihihihi! En nu op zoek naar de goede perron. Op het papiertje, die we gisteren in onze handen werden gedrukt door de 'vriendelijke'man achter de info balie, stond dat de trein vertrok van perron 2. Er staat wel een trein, is dit dan onze trein?, denken wij. Maar er staat niks op het bord, an mar vragen. Ja hoor, dit is de trein richting Athene en wij gingen op zoek naar de 1ste klas want daar hebben we gisteren om gevraagd. De locomotief wordt aangekoppeld en hop de deuren gaan open. Wij aan de controleur vragen zitten we hier goed. Nee is het antwoord. Want de 'vriendeljke' mevrouw van gisteren achter het kaartjes loket, heeft ons gewoon in de 2de klas gezet. Wat een stomme ............................... We hebben gisteren duidelijk gezegd dat we een reservering voor de 1ste klas wilden. Maar daar werken ze niet mee komen we achter ze werken met A en B klassen. Wij helemaal naar voren lopen want we stonden nl helemaal achterin. Onze plekjes gevonden en gaan met de banaan, eh trein.

Het is wel 1 verschil in deze trein ze roepen de stationtjes om, wel is waar in het Grieks maar ze roepen het om. Athene is toch het eindpunt, dus we kunnen gerust onze oogjes even dicht doen. En dat gebeurd op. Hé weer is het opeens weer donker en ook dit keer gaan we een aantal keren door tunnels maar ook vandaag kunnen we er geen foto's maken omdat er graffeti op de ramen zijn gespoten. Sorry Yanny. En weer even onze oogjes tot rust brengen. Tot er een klein meisje met een heel verschikkelijke hoog piep stemmetjes onrustig wordt. Ze word moe, maar mama lief heeft geen aandacht voor haar. Dus ze wordt irritant. Ze werd bij iedereen op de zenuwen. Het is nu ondertussen 9 uur. Pfffff. Je kan er echt tegen doen. Je zou ze liefst ergens tussen de bagage duwen. Na een paar uur vertraging op gelopen, ja al weer, zijn we uiteindelijk aan gekomen.

Wij een taxi nemen om naar ons vervangende hotel te gaan. Wij niks vermoedend uit de raam aan het kijken en denkend waarom gaat hij nou niet meer verder, zegt onze vriendelijke taxichauffeur dat we er al zijn. Dat is snel, lijkt overtoom wel. We zitten er net in? ..........

Hotel binnen lopen, ons laten inchecken, komen we erachter dat de reservering en voucher niet is aangekomen zijn. En nou. Dit hebben wij weer. Eerst de staking en nu dit. Wat nou? Alex nog even snel zijn email checken misschien is daar de reservering naar toe gestuurd. Nee. Maar de hele aardige man achter de balie zei dat ze nog 1 kamer over hadden en we dat we die wel mochtte hebben en morgen kijken we weer verder. Joepie we kunnen slapen in een bed en niet ergens onder de brug.

De laatste uren in Thessaloniki

Nadat we stijf uit ons bed zijn gestapt. Even lekker douchen en hop naar benenden. Ja , naar bedeneden. Voor ons ontbijt. Hetwas lekker, zag er goed uit.

Na het ontbijt nog even snel terug naar onze kamer om de laatste spullen in de koffer gooien en hup de hotel uit. Uitchecken, omdat we vanavond richting , poging, Athene gaan.

Het is werderom een mooie dag, een zuchtje wind, blauwe lucht en de zon staat weer hoog. Dat belooft een warme dag. Pffffffff. We gaan zo even een wandeling doen weer richting zee. Hopen dat we onderweg een supermarktje tegen komen om de nodige dingen te kopen. Drinken bijvoorbeeld.

En om 16.33 hopen wij de trein te nemen naar Athene als de staking dan over is.

En als alles goed gaat komen we om 22;46 aan in athene

op weg naar en in thesaloniki

Na veel heen en weer geschud en gestuiter zijn we hard uit ons bed gevallen. AAAAAAAAAAUUUUUUUUUUWWWWWWW. Even het gordijn open doen om te kijken waar we zijn en we keken recht de zon in. En wederom was het landschap weer mooi met veel bergen. Op eens werd het pikke donker wat is dit nou dachten we, en toen werd het weer licht. O ja een TUNNEL en nog een en nog een en zo ging het even door. Maar helaas Agda kon er geen foto van maken de trein ging te snel sorry Yanny. Naar weer dik2 uur te laat te zijn kwamen we eindelijk aan op het station van Thesaloniki en wat een bouwput was dat net Amsterdam. En ja hoor het was weer even zoeken naar het hotel en uiteindelijk vonden we het na 15 minuten zoeken. We moesten even 45 minuten wachten tot we de kamer op konden. Dus dachten we even terug naar het station terug om alvast te reserveren voor de rit naar athene van 9 september. Op het station aangekomen hoorde we dat er op 8 en op 9 september een landelijke staking zou zijn shit en nou !!!!!!!!!!!!!!!!!!! gelukkig was de staking van 8 september maar van 11 tot 4 uur. Dus even de treinreis winkel gebelt om te vragen hoe we dit probleempje op konden lossen. Het meisje aan de andere kant van de lijn ging even rond bellen in nederland. Maar eerst hoorde we dat de staking alleen op 9 september zou zijn dus naar veel heen en weer geloop en veel hen en weer gebel met de treinreis winkel kwam er een oplossing jippie dachten we.

De oplosing was dus dat we morgen om 16.33 al vertrekken naar athene een dag eerder dus. Goed na dit probleempje te hebben op gelost konden we eindelijk de stad in. Op zoek naar de zee. Na ongeveer 30 minuten kwamen we bij de zee terecht er was alleen een probleem waar is het strand nou!!!!!!. Dat was er dus niet oeps.Dus besloten we maar over de boulevard te gaan lopen. In de verte zagen we iets staan dus zijn we daar maar naar toe gelopen het bleek de witte toren te zijn. Nou als ze dit wit noemen moeten we allebij aan een nieuwe bril de toren was namelijk grijs maar goed.Na even rond gelopen te hebben in een parkje hebben we even een ijsje gehaald bij een kraampje op straat, en ja karin hier hebben ze gewoon king size cornetto's mmmmmmmmm lekker dus hebben we er twee gehaald 1 chocolade en een gewone jammie. Na ongeveer een uur te hebben rond gelopen was het weer tijd om te eten het was namelijk alweer 7 uur. We besloten bij een klein grieks restaurantje aan het water te gaan eten Agda een kip souvlaki en Alex een stuk mousaka. Dit was het niet helmaal helaas maar goed. Na weer verdwaalt te zijn geraakt kwamen we weer na ander half uur weer aan bij het hotel. Even lekker douchen en dan weer naar bed toe want morgen hebben we een spannende dag gaat het ons lukken om in Athene te komen Lees morgen meer spannende verhalen met Agdaen Alex tot morgen

Laatste ochtend en middag in Istanbul

Vandaag is het de dag dat we helaas weer vertrekken naar de volgende stop van onze reis.

Ja, helaas. Istanbul, is gewoon een hele mooie stad en volgens ons hebben nog niet alles gezien. Maar ja, vanavond om 20.30 uur hebben we de trein richting Thessaloniki.

Nadat we lekker hebben uitgeslapen, lekker ontbeten, zijn we de stad weer even ingegaan. Want Alex had op zijn heupen gekregen om misschien een fotocamera te kopen. We hebben wel 3 winkels gehad en elke winkel had een hoger bedrag dan de andere. Waardoor Alex nog witter weg trok dan hij als is. Daarna zijn op onze gemak naar het parkje weer gelopen waar we afgelopen zaterdag ook hebben gezetten. Nu was het fontein bad wel vol. NEEEEE, ALEX, geen bommetje. Daar is het veel te mooi voor en te ondiep. Zo'n rond 19.30 gingen we lopend richting het station. Nog even wat scoren op voedsel bij een take away zaakje. Döner kip broodje en pannekoek. Nee geen turkse pizza. En weer verder over de smalle stoep van Istanbul. Gelukkig is het station niet ver.

Eenmaal in onze trein en we vonden onze slaapcabine. Want dat even zoeken omdat de turkse controleurs het leuk vonden om 2 verschillende cijfers op de cabine's te schrijven. Die dachten we gaan even toeristen pesten. Leuk joh, dat is lachen. Eenmaal bij ons cabine aangekomen, vielen onze monden open van verbazing. We hebben 2 bedden met een heel dik matras, een tafel, kastje en een koelkastje. Ja een koelkastje. Lekker voor onze drinken. Kijken we even verder komen we tot de conclusie er zit ook nog een wasbakje met stromende water en een stukje zeep. Wat een Luxe! De koffers en tassen kunnen gewoon zonder passen en meten in de cabine en je heb ook nog ruimte om je benen kwijt te kunnen. Toen Alex even later terug kwam van een bezoekje aan het toilet kwam hij een douche tegen. We kunnen ook gewoon nog even douchen als we dat willen. Lijkt me alleen een beetje lastig omdat de trein nog wat heen en weer gaat.

Na nog of wat potje pesten gingen we maar naar bed. Hostend en klostend de bed in kluiteren lagen we lekker in onze eigen slaapcabine. Ben jebijna in slaap hoor aan je deur. PASPOORT, PASPOORT. 1x de turkse douane en 1x de griekse douane. En daarna gewoon weer in slaap gevallen. Met de gedachten: WE ZIJN IN GRIEKENLAND

Toeristje spelen in het grote Istanbul

Vandaag trappen we af met een klein mopje.

Waarom komt Sinterklaas nooit bij een moskee? En weten jullie het?

Nou, wij wel. Het antwoord is namelijk: Omdat er teveel schoenen staan. Hahahahahah!!!!!!!!!

Maar even serieus vandaag hadden we een dagtocht door Istanbul. Vandaag zijn we op stap met circa 24 andere mensen van over de hele wereld. Erg gezellig.

En we bogonnen bij, hoe kan het ook anders bij een moskee. Iedereen schoenen uit en wat een lucht, zeg. Het stonk er een uur in de wind. En de vrouwen kregen een kleedje om hun blote plekken te bedekken. Ja, Agie ook. En toen naar binnen. Na een korte uitleg van onze gids over de islam en de moskee, mocht je foto's maken. Maar dat hebben wij niet gedaan. Want wij waren van mening van in een heilig gebedshuis maak je geen foto's, hoe mooi het ook is, uit respect voor het geloof.

Na een kleine wandelig van ca. 5 min. kwamen we aan bij onze 2de stop voor vandaag. De Spice Bazaar. Waar we gisteren op zoek waren en niet hadden kunnen vinden, maar goed ook. Na 10 min. koekeloeren, wat is het daar poepie druk zeg,gingen we weer naar buiten, waar het inmiddels was gaan spetteren. Pfffffffff. De dag begint dus lekker. Koppen tellen en hop met z'n alle weer de bus in om naar de volgde stop voor vandaag. Dat wat een boottocht over de Bosponus. Het was inmiddels gestopt met zachtjes spetteren. Het kwam nu met bakken uit de hemel. Na ca. 1,5 uur was de boottocht klaar. We zijn toen langs 4 paleizen gevaren, we waren vlakbij de zwarte zee. Al met al het was een mooi boottochtjemet heel veel mooie foto's. Want Agie was lekker druk bezig met foto's nemen, jullie moesten haar zien, ze ging van de ene kant naar de andere kant van de boot. Ze leek wel op een Japanner. Na de mooie boottochtje volgde we de kleine turkse man met zijn gele vlaggetje terug naar de bus. Rije, rije, rije in het wagentje. En voor dat we het wisten stonden op een berg in het Aziatische deel van Istanbul. Jaaa, lieve kijkbuis kinderen, jullie lezen het goed, Azië ja. Daar boven op de berg kregen we de lunch. Iets dat leek op de kruising van oma's kippensoep en de linzensoep van Mo, maar wel lekker. Daarbij een bordje met zure meuk, wat salade moest voorstellen (gatver). Daarna kwam onze hoofdgerecht aan lams kebab met rijst. Mmmmm das was lekker. Nadat onze buikjes gevuld waren gingen we weer verder met de tour. Want we waren nog niet klaar, nog lange niet. Naar het paleis waar Attaturk gestorven is. Lieve God, wat is het groot en heel glimmend. Omdat het gele verf niet echt gele was, mochten we niet filmen en foto's nemen in de hele paleis. Maar goed ook want de batterij van de camera van Agda was leeg. Na 2 uur, ja mensen 2 uur, achter de man met de gele vlag aan rennen zat ook deze rondleiding erop. Gutte, Gutte. Wat was dat rennen zeg. De bus weer in. Heerlijk dachten iedereen. Na 5 min rijden vroeg onze gids of nog naar een tapijtenhuis wilden gaan of naar onze hotels. En ja, jullie raden het al, iedereen zei: HOTEL.

Nadat we een rondje van de zaak hebben gehad, kwamen we eindelijk terug bij ons hotel. Daar hebben we onze spullen in onze kamer gegooid en zijn naar ons stamrestaurant gegaan om daar een hapje te eten. Het was weer heerljk. Met 2 kopjes appelthee van de huis en 2 hele volle buikjes gingen we rollend naar ons hotelkamer. Waar we weer heerlijk gingen slapen.

avonturen in istanbul

Na dat we bij de Bulgaarse grens onze paspoorten lieten zien kwamen we rond kwart over 3 bij de Turkse grens aan. Daar moesten we allemaal de trein uit en een stempel halen. De europanen onderons, dus wij ook, moesten eerst een visum halen. Dat deden wij. Alex en ik gingen volgens onze reisbeschrijving eerst naar de kleine rij voor onze visum en daarna met de visum in ons paspoort geplakt zijn we in de grote rij gaan staan voor onze stempel. Er waren toch nog mensen die eigenwijs waren en uit europa kwamen terug gestuurd door de douanemedewerker want ze hadden nog geen visum. Boos dat ze waren. En wij, toen wij aan de buurt waren gaf de douanemedewerker zijn duim omhoog. Volgens ons waren wij de eerste die eerst een visum halen en dan de rest. Nadat we met z'n alle weer in de trein zatten gingen we eindelijk op weg naar Turkije. En wij sliepen als roosjes.

Rond 9 uur in de ochtend werden we gewekt door onze vriendelijke knuffel turk, de kaartjesknipper. Hij zei dat we over een uur in Istanbul kwamen. Op het station aangekomen zijn we naar ons hotel toe gelopen. Daar werden we met open armen ontvangen. Er werd ons gelijkvertelt over dingen die we in Istanbul konden doen die allemaal op loop afstand waren van ons hotel door de vriendelijke meneer achter de balie. En wij hadden zo iets van ok mooi eidelijk dat er iemand ons vertelt wat we kunnen doen en hoe we er komen( en voor al dat komen). We hebben ons maar gelijk in geschreven voor een tour door de stad voor morgen. Deze tour gaat per bus en boot door zowel het europeese deel als door het aziatische deel van istanbul. En de lunch zit er al bij wat een luxe. Vandaag hebben we natuurlijk ook al de tourist uitgehangen. Zo hebben wij vandaag al de aya sofia moskee gezien, de blauwe moskee, het paleis van de sultan(we wilde eigenlijk even op de thee maar hij was niet thuis , jammer he)

uhm even denken wat hebben we nog meer gezien o ja de grand bazaar en wat was dat een doolhof maar ja uiteindelijk kwamen we uit bij de universiteit van istanbul en ook dat was wel mooi. Maar toen kwam het het grotste probleem van de dag hoe komen we terug bij het hotel........... En dat werd uiteindelijk een wandeling van dik 2 en een half uur als het niet langer was. Dat was dag 1 in Istanbul en morgen gaat het avontuur weer verder.

Tot morgen groetjes

Alex en Agda

Deel 2: Bulgarije - Turkije

Deel 2

Tot weweer stopte bij de grens van Bulgarije. Hier ook weer hetzelfde routine wat we een uur geleden moesten doen. Paspoorten en gezichten laten zien. Weer bijna een uur stilstaan met de trein. Ondertussen al bijna 2 uur vertraging. Hier werd de roemeense locomotief veranderd voor een bulgaarse locomotief. Ondertussen hadden we onze kaarten gepakt en gingen een potje pesten. Onze lieve oude roemeen keek z'n ogen uit hoe wij kaarten, hij snapte er niks van. Alex een beetje uitleggen. En hij begon zelf ook een beetje te snappen hoe het moet. Dus hij ging Alex even helpen, maar Alex wilde z'n eigen stragegie doen en daarop verloor hij 4x op rij. En die oude man lachte zich dood. Want hij zag dat Alex weer ging verliezen. Maar ja, hoe kon hij het uitleggen. Op eens hadden we een idee, als we nou onze vertaalboekje roemeens erbij pakken? En ja, hij daar in bladeren en zo gingen we een tijdje met hem praten. Jullie hadden ons moeten zien. Na een tijdje vroeg hij of ik (agda) een foto van hem en Alex wilde nemen. Dat is ook gebeurd.Opeens zei hij dat we nufoto's moestenmaken en staan want we gingen met de trein over de Donau. Over een hele lange brug gingen we een paar keer erover heen. Boven de spoorbrug liep een autoweg.

Daarna ging hij verhuizen naar een andere coupe. Hij wilde rust hebben denk we. En dat had hij niet in deze wagon dus hij ging naar de 1ste klas coupe. Zo bleven we met z'n tweeetjes over. Het andere stel kwam af en toe spullen halen en weer terug leggen.

Ondertussen zijn we ook achter gekomen hoe onze tickets werken. Elke ticket is voor een gebied. Dat vertelde een vriendelijke bulgaarse kaartjes knipper.

Het verschil in Roemenië en Bulgarije is, dat je roemeens nog een beetje kan snappen en dat bulgaars echt heel veel op russische lijkt en daar snap je niks van. Maar ook de land zelf. Roemenië is oude troep, ruig, bossen en heuvels. Bulgarije is het meest heuvelachtig en landbouw. Graan, mais en andere dingen.Rond 10 uur s'avondskwam 1 van onze medereizigers uit onze coupe kussen en lakens halen omdat ze rustig wilde slapen en ergens anders. Zo we hebben nu ons coupe helemaal voor ons zelf dachten we. We wilde nl tot 1 uur wakker blijven om zo bij de turkse grens onze visum en stempel te halen. Maar dat ging niet echt want halvewege de reis s'nachts stopte onze trein ergens bij een stationnejte om meer mensen in te laden. Waarop onze 2 medereizigers weer terug moesten gaan naar hun eigen coupe. De onze dus. Jammer Joh. Dat wordt slapen. Half dan.

Tot we ons wakker schrokken door het ruwe manier van weer de bulgaarse douane/politie om onze paspoorten te laten zien. Weer staan we een tijdje stil.

Einde deel 2

Boekarest - Bulgaarse grens

Na gebroken uit bed te zijn gerold en ons gewassen te hebben (niet in het bad dus maar in de gootsteen) besloten we toch maar het ontbijt in het hotel te doen en helaas viel dat ook een beetje tegen maar ja verschil moet er zijn zou mo zeggen. Even de kaartjes op de bus gedaan die we gister gekocht hadden. En dan weer op weg naar het station en onze trein staat alweer klaar. We hebben vandaag een slaap trein naar Turkije. En we delen het hutje met nog 3 andere mensen, en wederom zijn ze zeer vriendelijk. Deze keer zijn het allemaal mensen uit Roemenie zelf. Waarvan er 2 engels spreken en 1 niet een wat oudere zeer vriendelijke man. de jonge mensen zijn in eens weg. En we blijven over met de oude man, hij wil heel graag met ons praten maar wij begrijpen hem niet en hij ons ook niet dus er volgen gespreken met gebaren handen en voeten en zo lukt het ons best aardig We vinden het erg leuk dat hij het probeerd en dat wji proberen een beetje roemeens te praten vind hij ook leuk zo te zien aan zijn reacties.En nustaan we dan stil bij de grens van bulgarije..................Wachten tot we weer verder mogen. Eerst nog onze paspoorten laten zien aan de douane en onze gezichten laten zien aan de politie van Roemenië. Nog een uurtje stilstaan en daar gaan we weer. Tot de volgende grens controle.

Einde deel 1.